14 Oktober 2017 – Niet ziek zijn kindje.

hs-lee-315171Als mijn kind ziek is krijg ik spontaan buikpijn. Ik vind dat zo zo zó naar.. Nu zul je denken wie niet, maar ik reageer daar gelijk heel emotioneel en ‘zwaar’ op. Misschien een gevalletje beroepsdeformatie als verpleegkundige, al ken ik ook veel verhalen van verpleegkundigen die thuis zeggen, “ach, dat valt allemaal wel mee hoor!” En dat is natuurlijk ook zo, ik herinner mij genoeg gevallen dat ik dacht: Kom je met deze klachten naar de spoedeisende hulp?! Het kan nog duizend keer erger. Maar oordelen over iemand anders zijn pijn, klachten, verdriet is dan weer not done… Want weet jij veel waarom diegene zich zo voelt…

Ik heb ziek zijn in allerlei vormen gezien. Onschuldig als een griepje of een gekneusde teen tot de worst case scenario’s . Ik heb  onder andere gewerkt op de kinderoncologie, de kinderafdeling en de spoedeisende hulp. Werkplekken met genoeg ellende en doemscenario’s. En dat maakt het voor mijn moederhart soms lastig om nuchter te blijven als mijn kind ziek is. Het gaat een beetje hand in hand. Aan de ene kant zet ik alle klachten op een rij, weeg ze af en bepaal mijn acties. En dan snap ik ook heus wel dat een griepje maar een griepje is. Maar dat andere emotionele stemmetje fluistert dan ook wel eens nare teksten in mijn oor. “Zie je niks over het hoofd? Wat als het niet gewoon een griepje is? Zijn z’n lymfeklieren nog steeds opgezet?”

Rationeel zet ik die emoties uit, want ik weet dat er gelukkig ook gezonde kindjes op de wereld zijn. Ik weet dat heel Nederland wel griepjes te voortduren krijgt. Ik weet dat het soms ook gewoon wél is wat het lijkt. Stom he, die gevoelens. Het is natuurlijk ook niet fijn om de controle te verliezen, en dat is toch wel wat er gebeurd als je kind ziek is. Vooral lekker praktisch in de zin van neusspray, paracetamol en extra nachtknuffels maar soms ook bezorgdheid als je kind niet opknapt, de koorts maar niet weg wil gaan of wanneer je kindje amper wil drinken.

Ik vond het eerst zo lastig om te accepteren dat ik hier moeite mee had (en heb) maar aan de andere kant, ouder zijn maakt je nu eenmaal ook ontzettend kwetsbaar. Er is geen groter goed dan mijn kind. Ik ben tot op zekere hoogte een nuchter persoon maar ik heb inmiddels ook genoeg meegemaakt waardoor ik bang ben om te verliezen en gezondheid niet voor lief neem.

Inmiddels zijn we letterlijk een week verder en de zoon knapt weer wat op. Hij krijgt weer wat eetlust, drinkt gelukkig weer zonder dwang zijn drinken op en er word weer voorzichtig gedanst. Hij krijgt weer praatjes en mama krijgt weer praatjes. Gelukkig zonder antibiotica kuurtjes, alleen maar heel veel Nijntje, zijn speentje als troost, paracetamol en nachtelijke knuffels.

Hij heeft natuurlijk wel beide ouders aangestoken, één van de prachtige dingen die kleine kinderen er gratis bijgeven bij de geboorte 😉 Mocht je mij volgen op instagram heb je al wat meegekregen van ons bacillen-avontuur…. Mijn diner van gisteravond bestond uit zo’n twintig muntdropjes, 3 koppen thee met honing, twee paracetamolletjes en neusspray.

Die twee dagen overlap van ziek zijn samen met de zoon is me ook wat hoor, echt hardcore parenting zal ik maar zeggen…. Dat alles zeer doet en je het liefst in huilen uit zou willen barsten als je kind midden in de nacht zijn hartverscheurende klagelijke schorre stem opzet. Dat je zelf alleen maar op de bank wil netflixen maar je kind is ontzettend huilerig omdat hij ook niet weet wat hij met zichzelf aanmoet. Dat verzorgen zo ontzettend veel moeite en energie kost als het je niet eens lukt om jezelf aan te kleden en te douchen. Dat je naast ziek zijn en een ziek kind verzorgen ook nog wat voor je kerel wil betekenen die moet werken en laat thuis komt. Denk aan koken en boodschappen in huis hebben. Gelukkig was Albert Heijn de liefste en hielpen ze mij door de boodschappen te bezorgen, attent toch ? 😉

Shit, ik bedenk me net dat ziek zijn als kind velen malen simpeler is. Toen was dat nog wat, dat je ziek thuis mocht blijven van school. Met een dekentje op de bank tekenfilms kijken. Ik ken de heerlijkheid van een zorgzame moeder die mij met extra liefde verzorgde als ik ziek was. Thee en crackertjes. Een extra deken, die mijn haren vasthield en me over mijn rug wreef als ik moest overgeven. Ik geloof dat het tijd is dat ik die rol ga vervullen. En volgens mij ben ik daar al mee begonnen…

Liefs, Martina 

Volg jij mij al via social media?

Afbeelding x

Volg:
Share:

1 Reactie

  1. Gerdina
    15 oktober 2017 / 00:08

    Niets is zo naar als dat je kind of kleinkind ziek is! Wat sta je als ouder/grootouder macheloos als je kind zich zo naar voelt en om mama of papa roept of je aankijkt met hulpeloze oogjes. Wat zou je het ziek zijn graag over willen nemen op dat moment, wat zou je graag willen ruilen….helaas dat gaat niet.
    Nu zijn jullie, de volgende generatie aan de beurt om te zorgen en te vertroetelen en staan wij als “ouderen” aan de zijlijn en strijken wij soms als het nodig is door de haren, maken wij ons zorgen om onze kinderen en kleinkinderen, maken we een pannetje kippensoep, vertroetelen wij onze kinderen, geven we liefde, zien we dat onze kinderen het best wel heel erg goed doen als ouders…zijn we trots maar blijven we ook bezorgd als die momenten er zijn…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge