7 December 2016 – Opvoedwaanzin

obkbq4z3cua-scott-webbZoals ik eerder al schreef had (en heb ik stiekem nog steeds) de droom om die oermoeder te zijn, die moeder die het precies goed doet. Het is echter om meerdere redenen moeilijk om het precies goed te doen. Uiteraard maakt mijn shitload aan gebreken het lastig. Er is echter nog een hele belangrijke reden waarom het onwijs moeilijk is, namelijk: wat is de definitie van goed?

Wat is de definitie van goed?

Ik ben een lezer, ik hou van lezen, als er ergens tekst staat trekt dat mijn aandacht. Mijn echtgenoot en schoonzus kochten zo af en toe een boek over opvoeden of kinderen of iets in die trant. Dus als er zo’n boek ligt lees ik die. En de man die ze kocht; die leest ze niet, of tenminste niet helemaal. Dan is er nog een massa aan informatie op het internet. Via google kun je zelf zoeken, maar zodra je op facebook zit zie je iedere dag ook wel een advies of een artikel voorbij komen. Dan heb je nog 16 miljoen mensen in Nederland met zo’n 10 miljoen meningen en ideeën. Je sociale kring speelt een rol, hoe ben je zelf grootgebracht, hoe doen je zussen en broers het, je vriendinnen, vrienden, de ouders van school, je collega’s? Hier en daar levert iemand een keer commentaar op een ander, want die ander die pakt het uiteraard niet goed aan (maak ik me ook schuldig aan en ben bezig het af te leren). Soms ben ik het met zo’n opmerking niet eens, die laat ik gaan. Maar andere opmerkingen neem ik mee en probeer ik toe te passen. Resultaat: ik ben in de war en vaar meerdere koersen. De ene keer los ik het zus op, de andere keer zo en soms los ik het dus helemaal niet op en sta gewoon vet gefrustreerd te doen.

Al zo lang ik me kan herinneren wilde ik moeder worden. Het leek bijna alsof mijn leven voor het moederschap vooral een weg was naar dat moederschap. En tijdens die weg deed ik ideeën op over hoe ik dat moest gaan doen. De ideeën die ik had gingen heel erg over opvoeden, regels, duidelijkheid, consequent zijn, strak zijn, zorgen dat ze sociaal zijn, lief voor anderen, eerlijk delen, luisteren, gehoorzamen. Kortom strak opgevoede kindertjes was het idee. De Nanny had ik ook wel eens gezien, dus voor die enkele keer dat onze kinderen minder gehoorzaam zouden zijn was er nog de kruk, daarmee was ongewenst gedrag goed in te dammen. Dit waren de theorieën waar ik mee in aanraking kwam en die sloeg ik, bijna hongerig, op. Ik stel het wat overdreven, maar het benadert de werkelijkheid redelijk goed.

Toen de eerste baby arriveerde kwamen daar nog andere ideeën bij; ideeën over gezond groot worden. De Rapley-methode klonk fantastisch (dan bied je het eten in hele stukken aan ipv gepureerd). Hij kreeg mijn melk en toen de tijd kwam om dat aan te vullen met ander vocht zou dat water moeten worden, snoepen is niet nodig, groente en fruit wel. In de mythe dat koemelk een vereiste is voor ons dieet geloof ik dan weer niet, dus dat werd geen vast onderdeel van de maaltijd.

Het zijn allemaal prachtige theorieën, maar ze hebben maar weinig te maken met mijn werkelijkheid.

De Oei-ik-groei was een bijbel waar ik na een paar bladzijdes best depressief van werd. In het schema stonden meer weken met donderwolkjes door een sprongetje dan blije weken. HELP, waar was ik aan begonnen? En nu vergeet ik nog bijna het consultatiebureau, ook hier kwam theorieën vandaan: baby’s slapen in hun eigen bed, je moet ze wakker wegleggen. De drie R-en, Rust, Regelmaat en Reinheid zijn weer modern, je baby mag eerst 8 keer per dag drinken, na een week of wat is 6 keer meer dan genoeg en ik geloof dat een baby na een maand of twee echt wel door moet slapen. Het zijn allemaal prachtige theorieën, maar ze hebben maar weinig te maken met mijn werkelijkheid.

WHAAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!!!

In de opvoed-theorieën lijkt het wel of een kind opgeleverd wordt met een aantal knopjes. Als je maar op de juiste knopjes drukt dan heb je een keurig kind. Druk je echter op de verkeerde knopjes, ai ai ai…. Met andere woorden, jij als ouder hebt het he-le-maal in de hand. In real life is dit natuurlijk compleet anders, kinderen zijn mensjes met hun eigen karakter, hun eigen wil, hun eigen ideeën en wensen, hun eigen behoefte aan autonoom zijn. Dus toen ik dit merkte (ja, stom, ik had het kunnen bedenken, maar ik moest het dus merken…) kwam ik ineens in aanraking met andere theorieën: een systeem van straffen en belonen is goed. Time-out is slim. Straffen is het stomste wat je kunt doen en je mag alleen belonen. Belonen is ook slecht, want geen beloning is een straf. Complimenten maken is goed, dat doet ze groeien. Complimenten maken is niet goed, daar worden ze onzeker van. Je moet ze niet opvoeden, maar alleen verzorgen en grootbrengen. En die laatste snap ik inmiddels ook best, maar hoe past het grenzen stellen hier dan weer in? WHAAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!!!

Ik voel me alles behalve gesteund door alle tegenstrijdige theorieen over hoe het MOET

Voor iemand zoals ik is dit allemaal om compleet gestoord van te worden. Ik voel me alles behalve gesteund door alle tegenstrijdige theorieen over hoe het MOET, ze overspoelen me. Ik zoek ondersteuning. Ik zocht en zoek sparringspartners in het consultatiebureau, bij mijn familie, mijn vrienden, collega’s, ouders van school. De ondersteuning vond ik niet bij de officiële instanties. En deels vind ik die wel in mijn omgeving. Maar uiteindelijk zijn zij mij niet en zijn onze kinderen de hunne niet. Ook bij degenen met wie ik fijn kan sparren voel ik wel eens dat ze lang niet alles ‘goedkeuren’. Of ze dat ook werkelijk niet doen weet ik natuurlijk niet, het is mijn gevoel, mijn strengheid ten opzichte van mijn ouderschapskunsten. Op een kalender bij iemand op de wc las ik dat 75% van de mensen vind dat je het niet goed doet en dat je het dus maar beter op jouw eigen manier kan doen. Maar wat nou als je zelf ook in de war bent en ook niet precies weet wat goed is, of als je ideeën over dat wat goed is gaandeweg veranderen? Dus ik doe maar wat, net als de meesten vermoed ik. Soms ben ik bewust en doe/reageer/negeer ik met een idee erachter en vaker is het gewoon wat in me opborrelt. Ik probeer ze groot te brengen, lief voor ze te zijn, te knuffelen en te troosten. Er zijn grenzen en soms levert bepaald gedrag dus toch nog een time-out op omdat ik geen andere mogelijkheid zie. Soms ga ik mee met zo’n time-out, soms laat ik ze alleen gaan. Ik probeer ze uit te leggen waarom iets niet leuk is en waarom ander gedrag leuker is voor iedereen, incluis de overtreder. Ik probeer rustig te blijven en het goede voorbeeld te geven en minstens even vaak geef ik ze het slechte voorbeeld. Ik denk wel echt dat ze meer leren van hoe wij het zelf doen dan van wat wij ze vertellen, maar in wanhoop vergeet ik dat regelmatig. Ik geef ze complimenten over van alles en nog wat en ik beloon soms en straf soms (dat laatste vooral als ik het zelf echt even niet meer weet).

Ik probeer ze groot te brengen, lief voor ze te zijn, te knuffelen en te troosten

Ik heb geen baby’s meer, maar die fantastische Rapley-methode wisselde ik om verschillende redenen (zooi en zorgen dat ze wat binnen krijgen) gewoon af met gepureerde prak. Een suikerarm dieet voor de kinderen is bijna onmogelijk voor mij in deze maatschappij, helemaal als ik het een beetje leuk wil houden met onze omgeving. Dus ze mogen 1 x per dag een snoepje of een koekje uitzoeken en ze krijgen ranja mee naar school (water uit die bekers is echt niet te zuipen) en thuis alleen na de ochtend ranja. Het verse fruit en de groente beland regelmatig in hun buikjes, maar we hebben ook patat- en pizzadagen. Een keer in de twee weken is het kinderbepaaldag op vrijdag, dat betekent 1 van de drie P’s (pizza, patat of pannekoeken). En soms hebben wij zelf gewoon zin in junkfood. Wat betreft het consultatiebureau, ach daar kan ik ook nog wel wat columns aan wijden.

Gaandeweg leren we bij en leren we af. En ondertussen doe ik maar wat

Ze zeggen wel eens dat kinderen uit een gezin op eenzelfde manier opgroeien, dat is hier niet helemaal waar. Met de oudste heb ik veel dingen heel anders aangepakt als bij de jongste en er zijn een flink aantal dingen die ik wel over zou willen doen. Maar dat is ook het leven toch? Gaandeweg leren we bij en leren we af. En ondertussen doe ik maar wat.

Door Majanka

 Afbeelding

Volg:
Share:

1 Reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.