9 Mei 2016 – 9 Mei 2015, alles anders

Hallo Mei, het is een jaar geleden, ik denk elke dag aan je terug. Nog niet zo lang geleden dacht ik ook regelmatig ‘s snachts aan je. Wat een angst heb je me gegeven. Intense angst om te verliezen. Ja, ik kende het meest nare gevoel wat me wakker kon houden in de nacht.

Sinds de laatste keer dat we elkaar zagen ken ik de angst om te verliezen. Angst om mijn meest kostbare bezit al te verliezen voordat ik het aan had kunnen raken. Angst om de geur van hem niet eens op te kunnen snuiven. Angst om zijn huil niet te kunnen horen, om zijn lach nooit te mogen zien. Hoe kun je missen wat je nooit gekend hebt, nooit hebt ervaren? 

Processed with VSCOcam with x1 preset

De drang om te beschermen was er direct, maar hoezo kon ik je op de meest veilige plek, in mijn buik niet eens beschermen tegen de grote boze wereld? Beschermen is in je armen houden, je hoofd op mijn borst houden, mijn schouders optrekken en je afschermen voor alles om je heen wat je zou kunnen raken. Het was zo pijnlijk om te ontdekken dat dicht bij mij zijn helemaal niet het beste voor je was. Het plekje in mijn buik bleek helemaal niet veilig genoeg voor je te zijn, hoe kan dat nou?

De angst voor mijn eigen lichaam was onvoorstelbaar. Ik wist niet eens hoe het met jou was. Iedere dag, elk uur, elk moment kon dat gevoel zich aandienen. Oh nee daar is het weer. De kramp, de angst het bloed, geen contact met jou. Momenten leken oneindig terwijl de dagen tegelijkertijd voorbij kropen.

De angst gaf me verdriet die ik niet kende, het bracht me van mijn stuk. Zo was ik helemaal niet. Ik ken mezelf als een sterk persoon, veerkrachtig, energiek en positief. Dit kleintje, dit mensje van nog geen twee kilo bracht mij helemaal van m’n stuk. Hoe moesten we deze periode doorkomen?

Processed with VSCOcam with b1 preset

Maar na Mei kwam Juni. En toch kan ik nu nergens anders aan denken dan aan Mei. Hoge pieken kennen diepe dalen. 25 Mei kwam ons prachtige jongetje ter wereld na een angstige periode. Toen hij er was vulden zijn longetjes zich met lucht en gaf hij een huil waar ik zo op hoopte. Dat geluid was pure opluchting en daarna volgden nog veel meer momenten van opluchting.

Langzaam begon het opkrabbelen. Leren omgaan met een gezond kindje dat zelf bepaald hoeveel hij wilde drinken in plaats van een prematuur kindje dat zoveel cc via de sonde moest hebben. Een gezond kindje die wakker was wanneer hij wilde en sliep wanneer hij zin had. Geen prematuur kindje dat uitgeput lag te slapen, gewoon, omdat er zijn al zoveel energie kostte. Geen prematuur kindje onder de blauwe plekken van infuusnaalden en plakresten van sondepleisters en monitorbewaking.

Stukje bij beetje kregen we vertrouwen in zijn kuchjes, ademhaling, huiltjes en geluidjes. Wat waren we blij, wat zijn we blij.

Ouders worden is het meest intense wat we als stel mee hebben gemaakt, wat ik als persoon mee heb gemaakt. En de vroeggeboorte deed er nog een schepje bovenop. Zou ik terug willen? Had ik het alsnog gedaan als ik wist hoe het zou gaan? Ja, voor de volle 100% ja. We hebben een heerlijk kindje dat ondanks de start nu aardig wat vetjes heeft gekweekt, een eigen willetje heeft om u tegen te zeggen en een stralende lach.

Zijn ontwikkeling was absoluut niet volgens het boekje, maar dat kon ons niks schelen. Zit hij nog maar in maat 56? (Ja, maar hij begon met maar 44 wat zelfs nog te groot was). Drinkt hij nog steeds om de drie uur? (Ja, en in vind het helemaal prima). Krijgt hij nog geen fruithapjes? (Nee, alle tijd).

Logisch hoor al die vragen, maar Melle had gewoon wat extra tijd nodig. Alle tijd die hij had gemist in de buik nam hij nu extra om zich in zijn eigen tempo te ontwikkelen.

Ons gezinnetje is geweldig. Ik ben heel gelukkig. Ja, het is zwaar maar het is niet meer dan voor andere ouders. Alles is nu normaal en kleine Melle is alles allang vergeten. Alle prikjes, sondes inbrengen en nachten in de couveuse zonder bij papa em mama te zijn zullen voor hem vervagen. De keren dat mijn kleine, hulpeloze, pasgeboren baby getroost moest worden door een vreemde zal hij vergeten, maar mama niet.

Er zijn altijd verhalen die moeilijker zijn, pijnlijker zijn, verdrietiger zijn en een hele nare afloop hebben. Maar dat is niet mijn verhaal, dit is mijn verhaal.

Een jaar is nu eenmaal een mijlpaal waardoor ik heel erg de behoefte had om mijn gevoel te delen. Ik had het al over pieken en dalen. En ik kan niet wachten op 25 Mei 2016. Hoe kan dit jaar nu alweer voorbij zijn? Mijn kleintje al 1 jaar !!??!! Dat is dus een vette dikke piek en ik kan niet wachten op alle andere pieken die zullen komen.

Liefs, Martina

Bloglovin          Twitter              Instagram      Snapchat: todayslife

Volg:
Share:

9 Reacties

  1. 9 mei 2016 / 21:59

    Ik had het je al eerder gezegd, maar ik doe het nog een keertje! Prachtig en puur geschreven. Heel mooi. Z’n eerste verjaardag zal denk ik misschien wel een soort afsluiting zijn van een roerig, maar bovenal geweldig jaar voor jullie? Misschien was het in jouw buik op het laatst niet meer de meest goede plek, maar he sure is now in jouw armen, lieve Martina! XXX!
    Willemijn onlangs geplaatst…2Keep a Diary: mei #1My Profile

  2. 11 mei 2016 / 08:53

    Prachtig geschreven Martina! Ik kan me voorstellen dat het een bewogen jaar is geweest. Een bewogen jaar dat je mag afsluiten als Melle 1 wordt.
    Debbie onlangs geplaatst…Serietip: ModusMy Profile

  3. 11 mei 2016 / 09:16

    Prachtig beschreven, wauw! Ik kan heel goed begrijpen dat je dit jaar anders hebt ervaren dan anderen jaren. Kinderen krijgen is het mooiste wat er is… Jeetje 1 alweer. Geniet van je kleintje, want voor je het weet zijn ze groot!

    • Martina
      Auteur
      14 mei 2016 / 22:37

      Ja bizar, gek om alle clichés zelf te ondervinden! Vooral het feit dat de tijd zo snel gaat

Laat een reactie achter bij Saskia Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.