3 Juni 2018 – Welkom lieve Caro

Mijn prachtige dochter. Een klein warm glibberig lijfje, een hulpeloos huiltje, een bolletje met haar. Onze eerste ontmoeting was op dinsdag 8 mei om 22.44 na een lange aanloop en een uiteindelijk redelijk vlotte bevalling. Een goed en warm gevoel. Dat is wat ik krijg als ik terug denk aan deze dag en dan vooral vanaf het moment dat ik wist, de bevalling is begonnen.

Rommelende buik – Maandag 7 mei begon het om 16.00 te rommelen in mijn buik. Mmmmm, even timen hoe snel de harde buiken komen. Toch wel met regelmaat. Nog lang niet om de paar minuten, maar om de tien had ik ze wel te pakken. Ik voelde me rustig en hoopte dat het door zou zetten. De gynaecoloog had mij met oog op de bevalling van Melle geïnstrueerd vroeg te bellen, ze wilde me graag vanaf het begin in het ziekenhuis hebben. Allemaal met oog op veiligheid dus niet zozeer met angst voor gekke dingen. Ik besloot het nog even af te wachten, hoopte dat de weeën eerst wat sterker zouden worden.

24u lang elke 10 minuten rugweeën – Intenser begon het zeker te worden (hallo rugweeën) maar frequenter dan weer niet. Ik raakte rond 22-23 uur wel wat gefrustreerd, want ging het nu wel of niet gebeuren? De rugweeen vond ik sowieso een bitch om op te vangen, ik kan er niks anders van maken!! We besloten naar het ziekenhuis te gaan om de boel te laten checken, maar het kon nog alle kanten op. Na een aantal uren mochten we toch naar huis. Zou het een kwestie van uren of van dagen zijn? Ik kreeg advies om een paracetamol te nemen en een kruik in mijn rug te leggen. Slapen was de boodschap, maar uiteindelijk zat ik de hele nacht om de tien minuten op handen en knieën in bed om die aanhoudende weeën weg te puffen. In de ochtend wilde ik alleen maar huilen. Als dit nog dagen ging duren wilde ik dat het zou stoppen want shit man, ik was zo moe. En als dit dan nog zogenaamd niks was, maar wel al zo pijnlijk, wat moest het echte werk dan inhouden? Ik zag een hele grote berg voor me en de klim was nog niet eens begonnen. Ik kan het niet. Ik wil het niet. Want dat is het. Ik zie geen concreet doel en de moed zakt me gewoon in de schoenen.

“Ik kan het niet. Ik wil het niet”

Mijn moeder nam Melle mee naar huis, we wisten ook niet wat er zou gaan gebeuren maar die kleine verzorgen en om me heen hebben lukte even niet, ik had genoeg aan mezelf. Ik riep alleen maar dat t zo’n mindfuck was. Ik was op het punt dat ik rust in mijn lijf wilde voelen óf dat we zouden beginnen met het beklimmen van de berg. Uiteindelijk 24 uur later nog steeds iedere tien minuten rugweeën. Ik wilde opnieuw beoordeeld worden, pijnstilling en een plan.

Pijnstilling en een plan – Na beoordeling in het ziekenhuis en wat vordering in mijn lijf was het plan om toch de verloskamers weer op te zoeken. En toen kwam de boel toch wat meer op gang. 15 uur, bijna 24 uur later zag ik dan toch als start van de bevalling. Wat een opluchting dat we na deze aanloop eindelijk een doel hadden voor de weeën, namelijk de ontmoeting met mijn dochter! De ruggenprik was even een dingetje, het zetten zelf niet, maar het overgeven aan het feit dat ik het wilde en dat het oké was. De pijn, vermoeidheid en tranen waren nodig om te accepteren dat ik pijnstilling wilde. Stom eigenlijk, net alsof je faalt met een ruggenprik. Iedereen die verantwoordelijk is voor het feit dat vrouwen pijnstilling ervaren als falen omdat je ‘hulp’ krijgt en het ‘dus niet zelf doet’ wil ik bij deze even aanspreken; doe normaal. Echt. Be nice. Toen de knop om was, de ruggenprik zat en ik eindelijk een beetje rust in mijn lijf (vooral rug) ervoer kon ik weer een beetje opladen. Tussen de weeën door kon ik totaal ontspannen, net of mijn hoofd heel snel wisselde in aan staan en op stand by. Dat was beter te doen dan naar iedereen roepen dat ze streng voor me moesten zijn omdat ik liever wilde kermen dan wegpuffen…. En nogmaals, omdat ze het verdienen; klote rugweeën.

Draai baby, draai – Halverwege de avond werd het toch weer wat moeilijker en had ik weer veel druk en pijn in mijn onderrug en bekken. Ondanks de ruggenprik was de pijn en druk scherp aanwezig. Ik zocht naar een houding maar kon er geen vinden. Tijdens een check van de verloskundige bleek de ligging van de baby niet helemaal gunstig, namelijk een sterrenkijker. Shit dat was balen, hopen dat ze nog zou gaan bijdraaien. Ik moest dus in zijligging om te proberen dit meisje in de goede houding te krijgen. Een gewone bevalling was haalbaar, maar iets lastiger als ze zo bleef liggen. Het verklaarde in ieder geval de druk in mijn bekken…..

Klaar voor de start… – Rond, ik geloof, half 10 begon ik een ander gevoel in mijn lijf te krijgen. Ik had ontzettend de behoefte om mee te persen en na continu proberen dat gevoel tegen te houden riep ik dat de verloskundige moest komen checken want “Ik moet gewoon persen!!” Het was ontzettend druk op de verloskamers, echt respect want er zijn die avonddienst zo’n 5-6 baby’s geboren. De verloskundige kwam bij me om te kijken hoe het ervoor stond en inderdaad, volledige ontsluiting én een gedraaide baby!!!! Het beste nieuws, we waren klaar voor de start… Het laatste stukje om alles te geven, de laatste ronde voor de ontmoeting. Ik vond opnieuw energie en voelde me er klaar voor. Let’s do this. Dit laatste stuk ging echt heel goed, 50 minuten tot ze er was dus in mijn ogen best prima.

Focus– Mogelijk zijn mijn herinneringen aan de persfase afgezwakt door de ontmoeting die daarop volgde, maar ik vond dit stuk echt wel meevallen. Ja ik moest op adem komen en ja het voelde allemaal niet heel fijn met de boel op spanning daar beneden. Maar het doel voelde heel duidelijk en dichtbij. Ik dacht vooral “Ik moet goed luisteren naar de instructies, hoe ik moet persen, wanneer ik moet wegpuffen en wanneer ik gas moet geven, dan komen we er wel”. En dat is ook wat gebeurde. Vol focus luisterde ik naar mijn lijf en de instructies van iedereen om mij heen en die focus voelde ik echt tot het moment dat ze op mijn buik werd gelegd. Hoe bizar eigenlijk, dat 50 minuten van persen voelt als enkele minuten. Echt iets wat ik vooraf niet had kunnen denken maar vooral tijdens dit stuk was ik het besef van tijd helemaal kwijt.

Hallo meisje – Toen was ze daar. Een klein, perfect, compleet, warm, huilend meisje. Om 22.44 werd ze door papa op mijn borst gelegd. Zij huilde en ik huilde tranen van geluk mee. Mijn eigen verloskundige, een geweldig mens, was ook bij de bevalling en heeft foto’s van deze mooie ontmoeting gemaakt. Als ik deze foto’s terug zie voel ik de tranen van opluchting en geluk opnieuw in mijn ogen. De ontmoeting met Melle was net zo geweldig maar de omstandigheden maakten dat ik toen zo weinig ruimte had om mijn armen om hem heen te slaan, stil te staan bij dat grote moment of om die warmte van zijn lijfje te ervaren. Ik kon hem niet zo ontmoeten zoals ik bij Caro wel kon en stiekem doet dat best pijn. Deze bevalling, bij een normale termijn, op een normale manier voelde als een prachtige herkansing maar maakte ook heel duidelijk wat ik bij de geboorte van Melle heb moeten missen.

Broer en zus – Toen kwam er nog een geweldig mooi moment. De ontmoeting tussen broer en zus. Wauw jongens, een onbeschrijfelijk gevoel van rijkdom. Melle was erg onder de indruk van zijn zusje, was direct ontzettend zorgzaam en ze hoorde er gelijk bij. Toen ze geluid begon te maken zette Melle een bezorgd gezicht op. “Mama de baby piept!!!” Ze doen het zo goed samen!! Ik was zo bang dat ze elkaar wakker zouden maken in de nacht maar ook dat valt allemaal heel erg mee.

Natuurlijk heb ik al genoeg zweet momentjes gehad, zo alleen met twee kids, maar voor de eerste weken als gezin van vier gaat het eigenlijk heel goed! Hier en daar speel ik een beetje vals met extra hulp maar ik heb besloten me daar niet te druk om te maken. Proberen niet teveel van mezelf te verwachten, te genieten van mijn favoriete zoon en dochter en me niet te druk te maken over hoe het allemaal gaat als ik straks weer aan het werk moet. Voor nu geniet ik zoveel mogelijk van de kriebelende babyhandjes, de honger naar mama (extra baby knuffels!!) en de onderzoekende oogjes die iedere dag verwonderd nieuwe dingen te lijken ontdekken. Welkom lieve Caro, we zijn zo intens blij dat je er nu bent.

Liefs, Martina 

volg je mij al via social media?

Volg:
Share:

8 Reacties

  1. Gerdina
    3 juni 2018 / 16:19

    Wat heb je dit prachtig geschreven! Bijna alsof we erbij zijn geweest. Een mooie herinnering aan een bijzonder moment in je leven ❤️

  2. 3 juni 2018 / 17:39

    ♥️♥️♥️♥️♥️ Zo trots op jou en lieve kleine Caro!

  3. Annette
    4 juni 2018 / 22:15

    Mooi geschreven, vol emoties!

    Prachtige naam ook. Ligt de klemtoon op de eerste of tweede lettergreep?

    Veel geluk samen!

    • 6 juni 2018 / 23:24

      Dankjewel! We leggen zelf de klemtoon op het begin van haar naam!

  4. Nynke
    5 juni 2018 / 22:24

    Wat heb je dit mooi geschreven! Behoorlijk pittig, jouw bevalling. Maar het heeft jullie een prachtige dochter gebracht ♥️ Heel veel geluk samen!

    • 6 juni 2018 / 23:23

      Ik heb het vooral als heel speciaal ervaren, niet perse zwaar! Het is zo’n bizarre ervaring waarbij alle emoties om de hoek komen kijken 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.