29 December 2016 – Liever niet Remi

bglr0iieyi4-elizabeth-tsung-2Als ik weet dat mijn vriend ‘s avonds thuis komt dan is het huis tot die tijd leeg, maar niet leeg-leeg. Als ik weet dat hij die nacht niet thuis slaapt of als hij een paar dagen van huis is heb ik dus wel dat leeg-leeg gevoel. Ik doe mijn ding, dat is eigenlijk niet anders. Natuurlijk heb ik nu sinds anderhalf jaar een druk klein mannetje in huis dat het liefst al mijn energie en aandacht vraagt, maar toch hè, dat lege gevoel vanbinnen voel ik dan heel goed. Toen ik me nog voor niemand groot hoefde te houden, kon ik al in janken uitbarsten bij het idee dat ik hem twee weken moest missen als hij lekker met zijn vrienden op vakantie ging.

Ik at een zak chips als avondeten, maakte me niet druk

Ik at een zak chips als avondeten, maakte me niet druk om de lege koelkast en vond het stom om de moeite te doen om voor mezelf te koken, want er was niemand om mijn maaltje mee te delen. Sinds ik een relatie met mijn vriend heb ben ik het gewoon niet meer gewend om alleen te zijn. Je weet dan welke warmte je mist hè.. Nu met Melle maak ik me wat minder gek en geniet ik stiekem ook best van de rust. Maar toch ga ik een beetje stuk vanbinnen dat degene waarmee ik dingen wil delen dan niet in de buurt is. Ze zeggen niet voor niks, houden van is loslaten en daar geloof ik ook echt in. Altijd alles samen doen lijkt me niks, wat heb je elkaar dan nog te vertellen?

Man wat baalde ik als ik me minder prettig voelde omdat hij er niet was, hoezo moest ik me zo voelen om niks?! Hij kwam toch uiteindelijk gewoon weer thuis. Precies dezelfde avond, precies zoveel kansen en mogelijkheden om het gezellig te maken maar toch zag ik het zonder hem als een half leeg glas in plaats van een half vol glas.

Dan besef je ineens; Ik kan niet meer zonder jou

Inmiddels leg ik mij erbij neer dat ik me gewoon minder compleet voel op dat soort momenten, maar angstaanjagend is dat wel.  In het begin is dat pure verliefdheid, steeds aan iemand denken, niet kunnen wachten om dingen te delen, om tegen elkaar aan te kruipen en gewoon helemaal op te gaan in iemands’ aanwezigheid. De laatste jaren, we zijn nu zo’n 7,5 jaar samen, is dat gevoel veranderd. Het wordt dieper omdat je leven steeds meer verweven raakt met dat van de ander en ja dat maakt het dus angstaanjagend want dan besef je ineens; Ik kan niet meer zonder jou. Nu, op dit moment ligt hij hier op de bank te relaxen en een film te kijken, ik zit lekker te schrijven. we doen even ons eigen ding maar hij is er. Het is denk ik maar net wat je gewend bent.

En hoe naar kan het zijn om soms even te proeven van hoe het is als je dierbare niet aanwezig is in je leven? ‘Gadver Martina kap even met die nare gedachte, daar wil ik HELEMAAL niet aan denken’. Snap ik, ik dus ook niet. Maar soms heb je van die momenten, klein of groot, die je even met beide benen op de grond zetten. Als je de beste grap ooit maakt kijk je toch automatisch naar die ene persoon of hij/zij met je mee kan lachen. Als je verdrietig bent of je breekbaar voelt dan wil je alleen maar dat hij/zij er is om je te troosten, om je vast te houden, om je pijn mee te delen en te verlichten. Het fijne is, dat dat allemaal kan en werkt zonder woorden.

Je kunt je niet beter voordoen bij mensen die zo dichtbij je staan

Doodeng, maar ook belangrijk om je te doen beseffen wat je hebt. Je te helpen koesteren waar je zo van houdt maar wat je soms stiekem als vanzelfsprekend ziet. Mijn vriend ziet al mijn lelijke momenten, al mijn slechte eigenschappen. Mijn lelijke oude slobbertruien, mijn tranen, mijn ongekamde haren en mijn onredelijke buien. En tóch is hij graag bij mij, dan voel ik mij wel echt een heel gelukkig mens. Je kunt je niet beter voordoen bij mensen die zo dichtbij je staan. En hoe bijzonder is het dan dat je ondanks alles het leven voor elkaar compleet kunt maken.

Het huis voelt gewoon leger als hij er niet is maar dat is niet erg. Ik weet op die momenten wat ik mis.

Liefs, Martina 

Bron afbeelding

Volg:
Share:

11 Reacties

  1. Gerdina
    29 december 2016 / 10:31

    Wauw….moet er gewoon even van huilen. Wat heb je dit mooi geschreven!

  2. 2 januari 2017 / 14:29

    Mooi geschreven en ik begrijp je heel goed. Ik heb dit gevoel ook vaak.. het is dat Marc en ik nog niet samenwonen maar wanneer die het weekend weer richting huis gaat mis ik hem al meteen.. het is toch anders dat contact via de telefoon.. ik wil hem voelen, horen, zijn parfum ruiken en heerlijk koken voor hem.. dit moet helaas nog twee jaartjes wachten. X

    • 2 januari 2017 / 18:31

      Ja dat is echt wel anders, begrijp je heel goed! Jammer dat het nog even gaat duren! Wel iets fijns om naar uit te kijken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge