19 Juli 2018 – Leven met een kleuter

7718133568_IMG_15244“Niet aan de tafel likken!” Ineens hoor je jezelf dingen zeggen waarvan je denkt, nooit gedacht dat deze zin ooit uit mijn mond zou komen. Maar daar sta je dan. Je peuter streng toe te spreken dat hij niet aan de tafel mag likken, dat de onderkant van zijn schoenen vies zijn en dus niet op zijn gezicht horen en dat zand niet is om op te eten. Wat is er met mij gebeurd?!

Ik klink als een volstrekte idioot en mensen zonder ervaring met peuters zullen denken dat ik niet goed snik ben. De capriolen en uitspraken van peuters zijn soms echt ondenkbaar tot je het met grote ogen zelf mag aanschouwen. Daarom kan ik mij voorstellen dat mensen zonder kinderen soms wat meewarig toe kunnen kijken als mijn kind roept dat hij nooit eten krijgt of dat papa niet meer thuis komt. (Die kleine zuigt de meest wilde verhalen vol overtuiging uit zijn duim. Nee, je krijgt geen snoep maar dat is niet hetzelfde als nooit eten en papa komt wel thuis, maar pas als jij op bed ligt vriend.) Maar die puppy-ogen, lange wimpers en vragende blik laten je soms aan jezelf twijfelen.

‘Is dit normaal?!?!’, ‘Doen alle kinderen dit?!?!’, ‘Help ik kan niet opvoeden!!!’ Of ‘pffff, laat hem maar die boterham ontleden, ik wil zelf ook iets eten zonder commentaar’. Want weet je, na 60x ‘niet doen!!’ roepen word ik ook wel eens moe van mijn eigen getetter of wijze worden. Als je een gehoortest bij mijn peuter uit zou voeren zou de uitslag zijn: ‘Perfect gehoor en begrip van woorden maar het woord nee word niet herkend door de database. Probeer opnieuw’. Niet doen is voor hem een aanmoediging. Alsof ik sta te juichen aan de finish. “Goedzo jongen!!! WEL DOEN!!! JE BENT ER BIJNA!!!”

7718133568_IMG_15977Soms geef ik het dus op. Soms doe ik net alsof ik gek ben. Soms probeer ik situaties te vermijden. Soms lach ik als een boer met kiespijn en zeg tegen de verwonderde toeschouwer dat hij dit normaal echt nooit doet. Soms ga ik er vol in met consequenties en alles. De ene dag kan ik het gewoon wat beter hebben dan de andere dag en eigenlijk is het gewoon helemaal oké. Soms ga ik strijdend ten onder met mijn peuter en eindigen we allebei jankend van frustratie. En soms haal ik mijn schouders op en denk ik oké dan wel doen, het kan me even niet schelen.

Mijn peuter is ook echt heel leuk, grappig vooral. “Kijk mama, die hond heeft veren!!.” Aldus de zoon over een poedel. Zo kunnen peuters dus uit de hoek komen, wanneer je het niet verwacht maken ze je aan het lachen en is alles weer goed. Van help waar ben ik beland en ik kan dit helemaal niet tot een warme glimlach die zich uitstrekt tot je hart. En al die emoties wisselen zich soms in een rap tempo af. Zo heerlijk intens is het leven met een peuter.

Ik zou het voor geen goud willen missen.

liefs, Martina 

volg jij mij al op instagram?

Volg:
Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.