17 November 2017 – De emoties rondom een vroeggeboorte

IMG_9280tod25 mei 2015 – De dag dat ik moeder werd van een prachtige zoon met de naam Melle! Ik schreef hierhier en hier al eerder over zijn komst maar hoe ik de periode eigenlijk ervaren heb is een ander verhaal. Vandaag is het wereld prematurendag, een mooi moment om dit met jullie te delen. 25 Mei maakten we met Melle een start op de high care.

Echt geen slecht woord over de verpleging en de mogelijkheden van de afdeling maar wow wat heeft die hele periode erin gehakt. Eerst ben ik opgenomen geweest met heftig bloedverlies met alle zorgen die daarbij kwamen kijken, longrijpers, weeenremmers en alsnog een spoedkeizersnede op Tweede Pinksterdag. Geen tijd om bij de situatie stil te staan want het ging direct door in de spanning rondom een prematuur kindje, zelf heel veel moeite hebben met opkrabbelen na een spoedoperatie en veel bloedverlies in de weken ervoor. Het was een gigantische achtbaan met veel verdriet en blijdschap. De mooiste momenten van mijn leven maar ook met ongelofelijk spannende momenten. Ook al gaat alles zo goed als het gaan kan, dan nog hakt zo’n intensieve periode vol zorgen er zo ontzettend in.

IMG_9069-1440x1920todIk dacht dat toen Melle er eenmaal was dat we het ergste gehad hadden, maar toen kwam het verblijf op de rooming-in kamer. Laat ik als eerste zeggen dat het mijn eigen keuze was om te blijven, ik voelde me zo verscheurd tussen mijn liefste baby in het ziekenhuis en thuis willen zijn. Toch bleef ik, ik had de kans om dicht bij mijn kleine baby te zijn en nam die met beide handen aan. Toen Melle er was dacht ik echt niet meer aan mijzelf en mijn herstel. Ik dronk op de kraamafdeling mijn thee omdat de voedingsassistente dat voor mij klaarzette. Ik at mijn broodjes op omdat ze dat rond etenstijd bij me kwam brengen. Als ik te weinig koos zei ze dat ik meer moest eten. En gelijk had ze. Ik kon letterlijk even niet meer aan mezelf denken. trek had ik ook niet. Toen ging ik over naar de rooming-in kamer en ik voelde me zo zo ellendig. Het voelde natuurlijk als een stap in de goede richting maar jeetje wat viel het me zwaar. Ik was down door het gebrek energie, aan daglicht in mijn kamertje, sliep op een veredelde stretcher en voelde me lichamelijk ontzettend slecht. De zorg voor mij viel weg en toen pas merkte ik wat dat voor mij betekende. Ik moest mezelf oppeppen. Mezelf zetten tot lunch en eraan denken om wat te drinken voor mijzelf te pakken. Ik leefde op het schema van Melle, was bezig met kolven, spullen uitkoken, Melle verzorgen en dat herhaalde zich natuurlijk iedere 3 uur. Tussendoor probeerde ik te herstellen van de operatie maar ik voelde me te onrustig om echt rust te nemen.

Mijn vriend moest veel werken omdat hij nu eenmaal had gerekend op vrij rondom de uitgerekende datum dus 6-7 weken voor die tijd was het juist de bedoeling om wat extra uren te maken. De uren die hij vrij was probeerde hij bij ons door te brengen. Ook  deed hij zijn best om babywasjes thuis te draaien met nieuwe kleertjes in maat 44, eten op te halen voor in het ziekenhuis en thuis ook wat te doen in huis. Gelukkig hadden we geweldige vrienden die ons maaltijden brachten in het ziekenhuis zodat we daar in de avond wel goed konden eten. Mijn moeder nam me een keertje mee om ergens in de buurt te eten en bracht me bakjes vers fruit. Echt, de zorg van al die lieve mensen om ons heen, in welke vorm dan ook heeft me echt gedragen.

Achteraf kan ik zeggen dat ik er mentaal helemaal doorheen zat. Als ik ‘s ochtends wakker werd voelde ik me verdrietig en kon ik eigenlijk al huilen. Een paar dagen eerder ging ik op de kraamafdeling tijdens het douchen nog iedere 5 minuten onderuit en nu moest ik ‘gewoon even douchen’ omdat de dag ging beginnen en ik me klaar moest maken voor het eerste verzorgingsmoment van Melle. Ik belde mijn eigen verloskundige, een schat van een mens en een steun en toeverlaat. Ze kwam bij me langs en ik mocht haar altijd bellen. Ze gaf me advies van goud. Ook al kunnen mensen Melle niet zien, plan bezoek in. Laat je afleiden, het kan je de dag doorhelpen. Dus dat deed ik. Ik appte met vriendinnen, ze kwamen bij me langs, we zaten in de binnentuin van het ziekenhuis en hadden fijne gesprekken. Het hielp me de dagen wat beter te overzien en hielp me letterlijk de dag door.

Nu moet ik erbij zeggen, uiteindelijk ben ik met de opname rondom zwangerschap, bevalling en rooming-in periode bijna een maand in het ziekenhuis geweest. Het kan nog ontzettend veel langer en dat besef ik heel goed. Met Melle ging alles naar omstandigheden goed en voorspoedig en mijn herstel ging ook zo goed als mogelijk. Maar de uren voelden als dagen, de dagen als weken en dat is waarom ik het toch graag vanuit mijn beleving wil delen.

Ik ben over het algemeen een sterk, positief persoon. Ik pep mezelf op, zet mijn schouders eronder en ga dingen aan. Natuurlijk zorgen moeilijke situaties voor angst of verdriet maar over het algemeen blijf ik er niet in hangen. Deze situatie was zó anders, ik herkende mijzelf niet meer terug. Daarom heeft het ook zo’n indruk op me gemaakt. Iedere zwangere vrouw barst al van de emoties en hormonen. Daarnaast is een bevalling en ouder worden één van de meest ingrijpende dingen in een leven. Niet gek dat deze hele situatie mij veranderde in een totaal ander persoon. Maar eng was het wel.

Ik kon ook echt een brok in mijn keel krijgen van al die mooie ervaringen van anderen rondom zwangerschap en bevallen. Een mooie kraamweek. Het deed me zoveel verdriet dat ik zelf niet zo’n ervaring had. Tijdens mijn zwangerschap van Melle riep ik dat ik echt in het ziekenhuis wilde bevallen, want ik zag het toch als iets medisch. Maar nu ik erop terug kijk zou ik tekenen voor een mooie thuisbevalling en zoete kraamweek. Misschien omdat ik weet dat ik in de toekomst niet meer de keuze zal hebben om thuis te mogen bevallen. Ik hoop dat deze zwangerschap, bevalling en kraamperiode anders zal zijn, ook al zullen we sowieso rondom de bevalling tijd in het ziekenhuis doorbrengen, we zullen zien!

Ik hoop dat ik je een beetje mee heb kunnen nemen in mijn verhaal, het is zo moeilijk om zo’n ervaring te vangen in woorden die voor een buitenstaander goed te volgen zijn. Melle is inmiddels een heerlijke gezonde eigenwijze peuter en daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Het is het allemaal waard geweest maar de herinneringen aan de periode rondom zijn geboorte zijn nu eenmaal best intens. Misschien heb je het zelf meegemaakt en herken je mijn gevoel.

Liefs, Martina 

Volg jij mij al via social media?

Volg:
Share:

8 Reacties

  1. 17 november 2017 / 19:20

    Wat lijkt mij dat heftig zeg.. Wel heel mooi beschreven! Zelf ben ik ook te vroeg geboren en van verhalen weet ik dat mijn ouders ook in zo’n bizarre roes hebben geleefd.. Fijn dat Melle er gewoon helemaal goed doorheen is gekomen. Ik hoop dat je bij je tweede het volgens plan kan doen, dat is je gegund:).

  2. Maaike
    17 november 2017 / 19:31

    *jank-jank-jank* wat weet je dit goed te pakken in je woorden. Het zo nalezen is het herbeleven met het besef hoe het voor jou is geweest. Dat gun je je vijand niet. Maar wat is het het wat is het waard geweest; zo een mooi, stoer, grappig, pienter ventje! Het kan niet anders dan dat je nog zo een mooi exemplaar op deze wereld zet 😉

    • 20 november 2017 / 21:01

      Haha echt wel, ik zou het zo nog een keer doen! Heerlijk kind!!

  3. 17 november 2017 / 21:33

    Oh wat heb je dit mooi geschreven zeg, het lijkt mij echt heel erg heftig!

    • 20 november 2017 / 21:02

      Lief, dankjewel! Vond het zo zo moeilijk om dat gevoel te vangen in woorden, dus extra fijn om je reactie te lezen!

  4. Esmeralda
    28 november 2017 / 21:00

    Jeetje wat een verhaal Martine. Ik wist dat het heftig was, maar zo teruglezen dan besef je wel even weer door wat voor rollercoaster jullie heengegaan zijn!! Ik hoop dat jullie nu een mooie kraamtijd gegund is!! Want na een (voor ons al) spannende bevallings- en ziekenhuistijd en periode erna met Noah Jazz ben ik blij een mooie bevalling bij Louise meegemaakt te hebben. Het voelde als een soort overdoen. Ik hoop dat jij dat ook mag meemaken! In ieder geval nu eerst maar genieten weer van een bijzondere tijd met zo’n kleintje in je buik!

    • 30 november 2017 / 20:39

      We staan er positief in, dus ik hoop dit keer op een andere ervaring! daar zetten we in ieder geval op in 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge