11 Februari 2017 – Alles omvattende verantwoordelijkheid

IMG_4273Het is bijna acht uur. Mijn kleintje ligt pas net in bed. Niet omdat hij moeilijk aan het doen was, niet omdat hij niet wilde slapen. Ik kon hem na een moeizame avondroutine moeilijk in zijn bedje leggen. Er ging zoveel door mijn hoofd toen ik mijn door griep gevelde zoon in mijn armen wiegde. Ik voelde zijn snelle ademhaling onder mijn handen en hoorde hem knorren van al het snot. Hij had moeite om zijn altijd troostende speentje in zijn mond te houden en liet klagend van zich horen. Ik moest even huilen van ellende, gewoon door de immense verantwoordelijkheid  voor dit kleine leventje.

Wat als ik het nu helemaal bij het verkeerde eind had?

Na een middag van niks willen drinken, geen hap avondeten, heel veel snotteren en elke druppel vocht erin kijken had ik het even helemaal gehad. Mijn vriend zou na zijn werk niet thuiskomen en niet thuis slapen dus niemand om mijn zorgen mee te delen. Ik weet niet hoe het met jullie zit maar als mijn kind ziek is ben ik verre van rationeel. Ik maak me zo ontzettend veel zorgen dat ik hem vanavond letterlijk niet achter kon laten in zijn bed. Want wat als ik het nu helemaal bij het verkeerde eind had en dit jongetje iets anders naars onder de leden had? En ik dit als moeder en als professional zou missen? Oké, kappen, niet te druk maken, meestal is de valkuil juist dat je teveel weet. Ik app toch nog even mijn vriend. Ook hij bevestigt dat rationele stemmetje achterin mijn hoofd. Je bent een goede moeder, het komt vast goed, ik vertrouw jou.

Er zijn zoveel onzekerheden in het leven

Maargoed, die verantwoordelijkheid grijpt me op dit soort momenten dus nogal naar de keel. Er zijn zoveel wat als scenario’s dat het soms bijna lastig is om je niet schuldig te voelen over je egoïstische keuze om voor kinderen te gaan. Want dat is het eigenlijk wel, JIJ wilt kinderen, dus JIJ besluit (hopelijk met een andere partij samen) die keuze te maken. Natuurlijk, die keuze gaat (meestal) niet over een nacht ijs en voordat je nu verder leest met je hakken in het zand want hallo?! ik egoïstisch?! ik heb mijn kinderen heel wat te bieden! Ja dat is misschien wel zo maar er zijn zoveel onzekerheden in het leven. Er is zoveel kwaad wat buiten ons om gebeurd. Het leven is maar tot zekere hoogte maakbaar. Wat sommige mensen ook beweren, positive thinking zorgt voor een half vol glas maar kan geen kanker genezen, ik bedoel maar.

Ik wil hem verdriet besparen

Ik wil niet naar een leven vol onzekerheden. Ik wil niet dat mijn toekomst uitgestippeld staat en dat ik het script al heb gekregen. Nee, ik wil gewoon dat mijn kind een fijn leven heeft. Dat hij op mag groeien met zijn papa en mama om zich heen. Ik wil hem ziekte besparen. Ik wil hem verdriet besparen. Ik wil hem verlies besparen. Ik wil niet dat hij zich alleen zal voelen. Of niemand heeft om bij te schuilen. Misschien is dat wel het engste, je eigen sterfelijkheid is ineens zo tastbaar.

Ik hoop dat ik hier nog een poosje mag zijn

En dat is nu precies wat ik wil zeggen met egoïsme. We kunnen niks garanderen maar we nemen wel de gok. Inmiddels zijn we ruim een half uur verder en ligt Melle heerlijk te slapen. Ik ben een beetje gekalmeerd en denk  aan zijn kleine lijfje in mijn armen als hij verdrietig is. Dat gevoel in je lijf dat zegt ik ben hier, ik hou van jou, ik zorg voor jou en bescherm je is overweldigend. Ik hoop dat hij altijd iemand zal hebben die hem dat gevoel kan geven. Nu ben ik er. Ik hoop dat ik hier nog een poosje mag zijn.

Liefs, Martina 

Volg:
Share:

10 Reacties

  1. Maaike
    11 februari 2017 / 15:51

    *jankjankjank* wat kun je het toch immens goed in woorden uit te brengen <3

  2. Gerrita
    11 februari 2017 / 17:21

    Ja heel herkenbaar!! Verschillende scenario’s gaan dan door je hoofd, teveel weten is dan zeker een valkuil. Ken ik ook bij mezelf, vpk maar dan ben je overal onzeker over als het om je kleine mannetje gaat!

  3. Erna
    11 februari 2017 / 20:38

    Wat een onwijs mooi geschreven stuk! Ik reageer normaal niet maar vind dit zo mooi geschreven dat ik wel even moest reageren. Diep geraakt!

    • 11 februari 2017 / 20:58

      Ah wat een ontzettend fijne reactie om te lezen! Dankjewel voor het reageren 🙂

  4. 5 juli 2017 / 12:00

    Ik zie je blog nu en wat je schrijft is zó herkenbaar! ik ben ook mama (van twee jongetjes van 16 maanden) én medisch professional (basisarts op de seh). Tegelijkertijd heb ik nog maar een maand geleden het nieuws gekregen dat ik borstkanker heb… en het enige wat ik kon denken was mijn jongetjes…… die alles omvattende verantwoordelijke en tegelijkertijd de machteloosheid van niet op alle gebeurtenissen grip kunnen hebben herken ik zo erg. Mijn jongetjes zijn alles in mijn leven maar tegelijkertijd maken ze me zo kwetsbaar. Er mag gewoon helemaal niks met hen en met mij gebeuren!! Maar daar moeten we dan ook niet te veel van uit gaan! Wij gaan gewoon hele rimpelige oude omaatjes worden samen met onze mannen en kleinkinderen ;)!

    • 6 juli 2017 / 15:46

      Dat lijkt mij een prachtig doel Jeanet! Bedankt voor je verhaal, schouders eronder!!! Dingen missen doordat je wilt voorkomen gekwetst te worden door het leven werkt ook niet en dan zouden we al die mooie andere momenten ook niet hebben om voor te vechten. Dus met volle angst vooruit!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge