26 Oktober 2016 – Ochtendhectiek

Half zeven ’s ochtends. 1 van onze drie wekkers gaat af. Het is onze oudste zoon. Zo ongeveer vanaf de dag dat hij geboren is gaat zijn biologische wekker om 6 uur. Eén winter snapte zijn lijf niet dat mensen zo stom konden zijn om een wintertijd in te stellen en ging hij iedere ochtend om VIJF uur af. Inmiddels is hij getraind en kan hij klok kijken en tot half zeven rustig doen. Onze zoon dan, want zijn innerlijke wekker blijft vroeg afgaan.

tereuy1vsfusu8lztop3_img_2538

Terwijl hij uit bed klimt roept hij al de vraag of hij naar beneden mag. Hij wil naar zijn grote vriend Bobby. Nou ja, zijn kleine vriend. Maar dat mag niet. Met een pup moet je voorbereid naar beneden gaan: kleren aan, voordeur alvast open doen, dan pas de bench open en rennen naar buiten zodat zijn eerste, lange, grote plas toch echt buiten in het gras beland en niet op onze deurmat of vloer.Dus hij kruipt nog even bij ons in bed, net als vroegah (2 weken geleden). Gezellig, romantisch, samen met het hele gezin wakker worden. Klinkt leuk  en dat is het ook 3 van de 10 keer. De andere 7 keer zijn er minstens 2 aan het vechten om een plekje of aan het ruzie maken omdat ze elkaar aan raken. Ja lieve schatten het is een TWEEpersoonsbed.

De ochtend verloopt (nagenoeg) vlekkeloos tot 7:55 uur.  Zelfs geen piesje of poepje in huis, alles keurig buiten. Om 8:00 uur moeten we op de fiets zitten naar school. Die van 8 heeft keurig zijn tas gepakt, zijn schoenen aan, alleen zijn jas moet nog. Die van 6 is 1 schoen kwijt. Ja dat kan, je kunt een schoen gewoon kwijt zijn, geen idee waar je het gister hebt gelaten. Logisch, er zijn tig plekken om je schoenen op te bergen, toch? Of te laten slingeren, dat kan ook. Die van 4 wil pertinent geen jas aan en geen schoenen. Dan maar laarzen, prima, doe ik niet moeilijk over. Die jas moet toch aan. ‘Wiiiiilllll ik niehiehiehiet’. Moet toch, het is koud, het is herfst en ’s ochtends voelt het alsof we richting vriespunt gaan. Ondertussen pak ik gauw de tassen in van de jongste 2. En dit, beste mensen, is gewoon teveel voor mij. Hoe krijg je het in hemelsnaam voor elkaar om 1 toch zover te krijgen dat ze haar jas aan doet en tegelijkertijd de schoen van de ander te vinden en te zorgen dat hij die aantrekt in plaats van dat hij steeds opnieuw met die leuke hond gaat spelen?

Inmiddels kook ik over, al een poosje overigens, op een aardige, rustige, vriendelijke toon praten lukt me allang niet meer.

Je raadt het al, ons leuke bolletje wol kiest dit moment uit om een territoriumplasje op de mat te doen. Joy! Echt leuk! Hond naar buiten, in het gras plassen, dat is de opdracht die hij natuurlijk niet volbrengt. Het ligt immers al op de mat. Dochterlief komt met een vestje naar buiten. ‘Dit wil ik aahaan’. Prima, maar daar moet toch nog een jas over. Inmiddels is de schoen terecht, die lag onder de kast… Ja, onder de kast. ???? Logisch. Dikke knopen in de veters, kost nog weer 2 minuten. ‘Doe jij je laarzen ook maar aan’ roep ik vrij onaardig.  Dat wil hij natuurlijk niet. Snap ik ook wel weer, daar kan je natuurlijk niet lekker mee voetballen op het plein. Dus uitdaging knopen eruit halen is aangenomen. Inmiddels kook ik over, al een poosje overigens, op een aardige, rustige, vriendelijke toon praten lukt me allang niet meer. 

Bij school stappen we uit. De tas van de jongste ligt nog thuis. AAAAAAAARGH!!!!!!!

8:10 uur. De beslissing valt; we gaan wel met de auto. Dit tot grote vreugde van 2 van de drie kinderen die niet door de spettertjes regen heen wilden fietsen. Iedereen heeft zijn schoenen aan, jas aan. Hup, hup, hup, in de auto! Hond in de bench, bench dicht. Voordeur uit, deur op slot. Deur van slot, checken of manlief de achterdeur op slot heeft. Niet dus, die op slot, weer door de voordeur naar buiten, voordeur op slot. De jongens doen zelf de gordel om, gordel van dochterlief vast maken. De auto in. Manlief sms’en dat hij de deur in het vervolg op slot moet. 8:13 uur: motor starten. Naar school rijden, langleve de cruise control die er voor zorgt dat ik me aan de maximum snelheid houd. Bij school stappen we uit. De tas van de jongste ligt nog thuis. AAAAAAAARGH!!!!!!!

1 kind tegelijk. 1 schoen tegelijk. Rustig blijven, rustig praten, lief zijn voor hun en voor jezelf

Hoe erg is het allemaal? Op het moment zelf, heel erg vet irritant. Maar echt, het is natuurlijk helemaal niet erg. Manlief liet de deur open voor mijn gemak, ik moest daar immers ook nog uit. Hij kon uiteraard niet voorzien dat er complete gekte uit zou breken in mijn hoofd en ik alsnog met de auto zou gaan. De kinderen willen nou eenmaal soms geen jas aan, geef ze eens ongelijk en schoenen zijn soms gewoon kwijt en in de knoop. Ga gewoon eens even 1 ding tegelijk doen dame. 1 kind tegelijk. 1 schoen tegelijk. Rustig blijven, rustig praten, lief zijn voor hun en voor jezelf. En dan kom je misschien een keer te laat, maar dan heb je tenminste wel de tas bij je. Want die vergeet je door je gehaast, gejaag en gehuphuphup. Haal adem en leer nou eens gewoon in het moment te zijn. Wees lief voor jezelf en daarmee voor anderen.

Door Majanka 

Bloglovin          Facebook 

Bron afbeelding

Volg:
Share:

20 Reacties

    • Majanka
      26 oktober 2016 / 14:57

      Ja het is wat. Nu helpt het natuurlijk om op tijd op te staan, maar dat is ook al weer zo’n uitdaging 😉

  1. 26 oktober 2016 / 11:14

    Haha! Dan weet ik waar ik over twee jaar rekening mee moet houden! Leuk geschreven!
    Gera onlangs geplaatst…HerfstMy Profile

  2. Majanka
    26 oktober 2016 / 14:58

    Alvast succes gewenst met gewoon blijven ademhalen en 1 ding tegelijk doen 😉

  3. sabrina
    26 oktober 2016 / 16:33

    lieve majanka heerlijk om te lezen dat het bij anderen ook zo gaat. dacht altijd dat jij die oermowder was die alles aankon. heerlijk om te lezen dat dat niet zo is (voor mijn gevoel dan hé)

    • Majanka
      26 oktober 2016 / 16:36

      Lieve Sabrina,

      En omdat ik altijd denk dat anderen zo goed zijn in het moederschap en het rustig blijven schrijf ik dit. Want wij zijn vast met een veel grotere groep ontploffingsgevaarlijken dan we denken.

  4. Deborah
    26 oktober 2016 / 20:35

    Hahaha Majanka! Zo heerlijk herkenbaar. En hier huppelt er dan nog eentje vrolijk als een kopieerapparaat tussendoor.
    Leuk om je collumns te lezen.
    Liefs Deborah

    • Majanka
      26 oktober 2016 / 21:05

      En is de jongste dan het kopieerapparaat? Leuk om je reactie te lezen!

      • Deborah
        27 oktober 2016 / 10:54

        Haha ja idd. En helaas kopieert ze vooral de rare woorden en gek gedrag.
        Maar ach…. stuk voor stuk zijn ze vooral heel lief.

  5. Sanne
    26 oktober 2016 / 21:33

    Leuk geschreven weer. Super herkenbaar. Ook al heb ik de wekkers tegenwoordig wat groter en later (errug laat!). Maar die goeie ouwe tijd ging dat bij ons precies zo, behalve dan geen Bobby.
    Groetjes Sanne

    • Majanka
      27 oktober 2016 / 19:02

      Dan hoop ik dat je in die goede oude tijd er van genoten hebt, net zoals je dan nu weer kan genieten van het uitslapen 😉

      • Sanne
        28 oktober 2016 / 14:04

        Absoluut! Denk er met warmte aan terug. En geniet nu van mijn ochtendkrantje als de rest van het huis nog in diepe rust is.

  6. Thea van Nijkerk
    26 oktober 2016 / 21:37

    Heel herkenbaar Ik geniet van de column die je hebt geschreven

    • Majanka
      27 oktober 2016 / 19:03

      Ah dat vind ik dan weer fijn om te lezen.

  7. Heleen
    27 oktober 2016 / 17:26

    Wat een leuk en herkenbaar verhaal! En dan heb ik er nog aar eentje…

    • Majanka
      27 oktober 2016 / 19:03

      1, 3 of 8, waarschijnlijk kunnen we allemaal tegen dezelfde hectiek aanlopen.

    • Sannemarije
      2 november 2016 / 01:43

      En dat betekent dan niet ‘minder dan 3’ hè! (Hij veranderd niet automatisch is een mooi hartje).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.