15 November 2016 – Ik faal iedere dag

sun-treesWaarom doe ik dit? Waarom ga ik columns schrijven? Voor iemand als ik, die veel waarde hecht aan de mening van anderen zou het bijna zelfkastijding kunnen zijn. Ik stel me kwetsbaar op, laat bewust mijn zwaktes zien. Juist ook de zwaktes die ik in mijzelf veroordeel en waarin ik bang ben voor het oordeel van anderen. Neem nou bijvoorbeeld schreeuwen tegen je kinderen; dat is echt not done, toch? En als ik al een keer aan de verleiding toegeef om dit in het openbaar te doen dan voel ik ogen en verontwaardiging in mijn rug branden. Als ik thuis uit mijn plaat gegaan ben en ik loop daarna naar buiten zie ik natuurlijk toevallige voorbijgangers of buren waarvan ik van harte hoop dat ze mijn falen niet hebben waargenomen. De vraag is wiens verontwaardiging ik voel branden? Het voelt alsof ik niet de afkeuring van de ander wil, maar eigenlijk is het natuurlijk mijn eigen geweten, zijn het mijn eigen normen en waarden waaraan ik niet voldoe. Hetgeen wat ik in mijzelf veroordeel wordt scherper als ik (helemaal zelf) bedenk wat de ander daar wel niet van moet vinden. De hele veroordeling speelt zich in mijzelf af. En dit maakt de pijn groter en de kans dat ik het weer doe ook. En dat is een van de redenen dat ik ben gaan schrijven.Al zo lang ik me kan herinneren wilde ik moeder worden. De vraag waarom kan ik echt niet beantwoorden. Wel kan ik je vertellen dat het een diep verlangen was. Daarnaast heb ik de eigenschap dat ik heel graag heel goed wil doen wat ik doe. Eigenlijk is goed niet genoeg en doe ik het liever nog perfect. Die twee verlangens samen creëren de wens om de perfecte moeder te zijn, de oermoeder (zoals een vriendin die dat ook niet is en ik het samen altijd noemden). Dit is het ideale recept om te falen. Want uiteraard ben ik helemaal fantastisch, leuk, lief, aardig, zorgzaam, sociaal, bij tijd en wijle best fraai om te zien en vaker een dweil om te zien. Helaas heb ik ook een shitload aan gebreken. Ik ben ongeduldig, veeleisend, temperamentvol (chique woord voor licht ontvlambaar, in meerdere opzichten dat dan weer wel 😉 ), akelig principieel en meer zal ik voor mijn zelfvertrouwen maar even niet benoemen. En aan alle eigenschappen zitten leuke of charmante kanten en irritante of ronduit ‘schadelijke’ kanten. Dus net als de meeste mensen doe ik het lang niet perfect. Niet iedereen zal schreeuwen tegen zijn kinderen, maar iedere ouder heeft zijn eigen gebreken, behalve dan die ene oerouder en die ben jij natuurlijk.

Ik faal en dat doe ik bijna iedere dag.

Ik faal en dat doe ik bijna iedere dag. Niet door iedere dag te schreeuwen (al hebben we daar ook wel een periode van gehad), maar je kunt op vele manieren falen als je het perfect wilt doen. Dus dan zie ik ’s avonds die lieve minimensjes in bed liggen en zie ik ze in hun volle perfectheid met hun eigen perfecte gebreken. Ik zie hun kleinheid en hun onschuld en daarin zie ik dan weer wat ik die dag allemaal beter had kunnen doen. Hoe ik meer begrip voor hun verdriet, boosheid, ongeduld had op kunnen brengen, hoe ik meer zen had kunnen reageren, hoe ik meer aandacht aan ze had moeten geven enz enz. Hun kleinheid en hun onschuld zien is heel waardevol. Mijn eigen gebreken zien en reflecteren op wat ik beter kan doen in het vervolg is ook best verstandig. Maar niet als dat de dagen gaat overschaduwen. Zoals ik begrip moet opbrengen voor hun gebreken, zo mag ik dat ook doen voor de mijne. Als ik dat namelijk niet doe dan wordt het alleen maar erger, de druk om perfect te zijn wordt groter en het falen komt alleen maar eerder omdat ik de druk niet aankan. En dit is voor mij een enorm leerproces. Erkennen dat ik het niet goed doe dat kan ik al heel lang, maar dat ook accepteren is echt vet ingewikkeld. Zo ingewikkeld dat de tranen me in mijn ogen springen terwijl ik dit schrijf. Ik zie nu echter wel dat zo lang ik het niet ga accepteren ik ook niet verder kom. En schrijven helpt mij hierbij. Laten zien aan de buitenwereld wat ik het liefst probeer te verbergen is moeilijk maar maakt het gek genoeg lichter. Het gezegde: ‘het daglicht niet kunnen verdragen’ krijgt een nieuwe betekenis. De donkerte ervan kan het daglicht niet verdragen, door het aan het daglicht bloot te stellen wordt het lichter. Het donkere wordt minder zwart.

Maar ik hoop dat ik binnenkort kan zeggen dat het goed genoeg is, dat ik goed genoeg ben.

Ik dacht dat iedereen al zag hoe vol gebreken ik was en ik was bang voor hun veroordeling. En ik weet nu dat het mijn eigen veroordeling is waar ik last van heb. Sommige van die mensen zeggen dat ze denken dat wij het ‘perfecte gezinnetje’ zijn. HUH? Sommige zeggen dat ik zo ruimdenkend ben dat ze het aangenaam verassend vinden dat ik af en toe uit mijn plaat ga. HUH? Zien zij dan niet wat ik zie? Nee natuurlijk niet. Dus hier lijkt het perfect en dat is het verre van. Maar ik hoop dat ik binnenkort kan zeggen dat het goed genoeg is, dat ik goed genoeg ben. Want ik ben rijk, ongeloofijk rijk. Ik heb de meest fantastische, romantische, liefste, lekkerste, aardigste man aan mijn zijde. En hij heeft ook een vol potje aan gebreken, so what? Samen hebben we de liefste, sociaalste, leukste, spontaanste kinderen onder onze hoede met ieder ook een potje aan uitdagingen. Volgens een zekere Bertold hebben we daar maar geluk mee.

Het gaat om het leven in zijn volle imperfecte perfectie.

En al die mensen die op mij zo zen, bewust, vol liefde en rust overkomen zijn misschien ook wat minder perfect dan het van buiten lijkt. Net als bij mij. En als zij wel perfect zijn dan ben ik heel blij voor hun. Maar uiteindelijk gaat het niet om perfectie, maar om zoveel mogelijk uit het leven te halen, te genieten van de mooie dingen, de kleine dingen. Te genieten van dat kleine handje dat in jouw hand ligt of jouw voorhoofd streelt als je hoofdpijn hebt. Die lieve armpjes die zich om je heen slaan wanneer je je verdrietig voelt of wanneer ze gewoon een knuffel komen halen. Het gaat om de fietstochtjes waarbij de zon hun blonde haartjes zilver en goud doet kleuren tussen al die mooi gekleurde herfstbladeren. Het gaat om die keren dat je een dag met een grote K beleefd, de afwas er nog staat en dat je man zegt dat je lekker in bad moet gaan en het opruimen voor hem moet laten staan. Het gaat om jezelf te leren beter te worden, te groeien, te leren van je fouten in plaats van ze je neer te laten halen. Het gaat om het leven in zijn volle imperfecte perfectie.

Door Majanka 

Bron afbeelding

Volg:
Share:

17 Reacties

    • Majanka
      15 november 2016 / 09:10

      Ah dank je lieverd!

    • Majanka
      15 november 2016 / 09:10

      Dank je Anne.

  1. Anne
    15 november 2016 / 15:26

    Pijnlijk herkenbaar

    • Majanka
      15 november 2016 / 15:42

      Dan hoop ik dat de pijn lichter gaat worden.

  2. 15 november 2016 / 18:59

    Mooi geschreven, en wat herkenbaar…!! Gelukkig niet decht enige…

    • Majanka
      15 november 2016 / 19:31

      Gelukkig ik ook niet dan. Dank je!

  3. Marjanke
    15 november 2016 / 20:05

    Mooi geschreven lieve Majanka

    • Majanka
      15 november 2016 / 20:32

      Dank je wel lieve bijna-naamgenoot!

  4. 15 november 2016 / 22:21

    Heel mooi geschreven. Ik hing ook erg aan wat de mensen wel niet van me dachten. Maar ik heb geleerd. Het doet er niet toe wat anderen van je vinden, als jij, samen met je gezin, maar gelukkig bent!

    • Martina
      Auteur
      15 november 2016 / 22:29

      Ik ben het helemaal met je eens! Is de ene keer overigens gemakkelijker dan de andere keer 😉

    • Majanka
      16 november 2016 / 09:06

      Nou en vaak denken ze misschien wel iets heel anders dan waar jij ‘bang’ voor bent.

  5. Geeske
    6 december 2016 / 20:45

    Prachtig geschreven en heel herkenbaar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.